Osada punicka na pięknym łuku turkusowego wybrzeża, jest jednym z najwspanialszych starożytnych siedlisk w Tunezji. Opustoszała w okresie największej świetności w połowie III w. p.n.e., i jako że nigdy nie została zamieszkana ponownie, daje wyjątkową możliwość zapoznania się z punickim światem.

Dojazd (wyraźnie oznakowany) drogą z Kelibii do El-Hawarii. Można również dotrzeć tu autobusem i louage do skrzyżowania, a pozostałe 1,5 kilometra przejść piechotą.

Historia miasta jest prawie nieznana, nie wiadomo nawet, jak brzmiała jego pierwotna nazwa. Obecną - Kerkouane - nadali mu francuscy archeolodzy, którzy przypadkowo odkryli to miejsce w 1952 r.

Wyniki badań wskazują, że kiedy w VIII w. p.n.e. przybyli Fenicjanie, była to już dobrze rozwinięta osada berberyjska. Przez pewien okres ośrodek się rozrastał, kontynuując dotychczasowe tradycje, by następnie stać się klasycznym punickim miastem: mieszanką kultur berberyjskiej i fenickiej. Najstarsze zachowane zabytki pochodzą z początku VI w. p.n.e., jednak większość ruin jest z IV i III w. p.n.e.

Chociaż starożytni pisarze z zachwytem opisywali żyzność okolicznych pól, na terenie osady nie odnaleziono dotąd żadnych śladów rolnictwa. Wydaje się, że Kerkouane było siedzibą wielkomiejskiej elity kupieckiej i rzemieślniczej. W czasie prac wykopaliskowych odkryto wiele warsztatów garncarskich, piece do wypalania, biżuterię, wyroby ze szkła i kamienia. Produkowano tu również niezwykle ceniony barwnik o nazwie purpura tyryjska (od miasta Tyr, stolicy Fenicji), wytwarzany z rozkolca (Murex), jednego z gatunków mięczaków. Spora ilość cennych przedmiotów dekoracyjnych wydobytych na terenie dużej nekropoli świadczy o bogactwie i gustach mieszkańców. Wiele grobów zostało okradzionych i uszkodzonych przez poszukiwaczy skarbów na początku XX w.

Miasto, splądrowane przez Agatoklesa w 310 r. p.n.e., zdołało powrócić do świetności. Niestety, nie na długo - w 256 r., podczas I wojny punickiej spalił je rzymski generał Regulus. Tym razem opustoszało na dobre, a zasypane piaskiem ruiny okryto dopiero podczas prac wykopaliskowych w latach 1957-1961. W 1982 r. Kerkouane wpisano na Listę Światowego Dziedzictwa Przyrodniczego i Kulturalnego UNESCO.